Africlownstour 2019

 

Zondag 28 april

2019 dag1

Op zaterdagmorgen, 27 april hebben we, op Schiphol, afscheid gekomen van familie en vliegen voor de 10e keer naar Zuid Afrika. Na een goede vlucht, met veel ruimte (dankzij Carmen) zijn we weer ‘thuis’! De 10e Africlownstour kan beginnen, we hebben er zin in! En de volgende ochtend, zondag 28 april, starten we net als de vorige tour  bij de bewoners van Elvira Roata Village in Bronkhorstspruit. De 10e Africlownsvoorstelling is de generale op deze, voor ons, vertrouwde plek. Na een klein uurtje arriveren we bij de toegangspoort, waar we onze namen doorgeven aan de portier. We worden hartelijk ontvangen door zuster Nozithvlere. De groep van 120 bewoners zit al op ons te wachten. We begroeten bekenden en de anderen. Het is bijzonder, omdat we veel bewoners al meer dan 10 jaar kennen. Een warm weerzien volgt! Sommige omhelzen ons direct en laten ons niet meer los. Dit is thuiskomen!Terwijl de bewoners geduldig blijven wachten gaan wij ons omkleden en blazen de flamingo’s en de vissen vol lucht. Na maanden van voorbereiding en vooral uitkijken naar de 10e Africlownstour beginnen we, met gezonde spanning, aan onze nieuwe show! Voor 120 bewoners, met een beperking, spelen we de generale. Het wordt een geslaagde voorstelling. De kleurrijke flamingo’s doen het weer heel goed. Iedereen is enthousiast, danst en lacht mee. De contacten met de bewoners van Elvira Roata Village zijn weer bijzonder en hartelijk.  We sluiten af met een vrolijke optocht ‘onder water’. Voor de bewoners en voor ons was het een prachtige interactieve voorstelling. Met een tevreden gevoel nemen we afscheid en beloven volgend jaar terug te komen.

If you stumble make it part of your dance……gestruikeld zijn we niet, we hebben wel volop gedanst!

Maandag 29 april
dag2
Vanmorgen staat Christi om half 8 bij ons Guesthouse. Door het drukke maandagochtendverkeer rijden we naar The Philip Kushlick School. Deze school staat op het terrein van het Barawanath Hospital in Soweto. Dit ziekenhuis is 1 van 10 grootste ziekenhuizen in de wereld. Het terrein is kilometers groot, iedere dag komen hier duizenden mensen voor een consult. Ook dit keer is het indrukwekkend om hier te zijn. De dansende portier wijst ons vrolijk de weg naar de school. Zijn motto is:’dans liever met n maat dan erop’ en hij laat een blije vrije dans aan ons zien. We herkennen de route en zijn er snel. Op de school worden we ontvangen door Thandi Nkosi en we zijn prima op tijd. De leerlingen lopen en rijden overal en de grote zaal is nog leeg. In rust en tijd kleden we ons om, in een leeg klaslokaal, en maken alles klaar voor de voorstelling. Ondertussen komen  kinderen nieuwsgierig binnen en zoeken contact met ons. Vooral de koffers hebben hun belangstelling. Langzaamaan gaan de leerlingen in de zaal zitten en kijken vol  verwachting uit naar de Africlowns. Ook hier zijn de flamingo’s en de vissen kleurrijke blikvangers. Ze willen vooral alles aanraken en voelen. De kinderen kijken geboeid en dansen en springen van blijdschap. De muziek maakt ze blij en vrij. Vooral onder de gekleurde lappen is het volop genieten en ontspannend. Na een vrolijke, muzikale voorstelling nemen we afscheid en gaan we lunchen, heerlijk Afrikaans mierenbrood, achter de school. Vanmiddag spelen we in het Barawanath Hospital. Na onze lunch rijden we naar Ward 43, in dit gebouw is de kinderafdeling oncologie. Ida, het afdelingshoofd, ontvangt ons vriendelijk. We maken ons klaar in haar kantoor. Net als vorig starten we in de wachtkamer waar ongeveer 20 kinderen en hun ouders zitten te wachten op één van de artsen. In de wachtkamer spelen we niet onze voorstelling, we hebben genoeg attributen, muziek en onszelf om de kinderen en hun ouders de komende 3 kwartier te verblijden. De komende 3 kwartier kunnen ze even hun zorgen vergeten en geven we iedereen persoonlijke aandacht. Er wordt gedanst, gezongen, gelachen  en muziek gemaakt. Samen zorgen we een vrolijk samenzijn in de wachtkamer. Op de afdeling hebben we bijzondere momenten met de patientjes, en hun ouders. Aandacht geven als clown aan bed is net zo bijzonder als met alle drie de clowns de voorstelling voor een paar honderd kinderen te geven Het is fijn om deze momenten te kunnen delen. Christi heeft vandaag mooie sprekende foto’s gemaakt, beelden zeggen meer dan woorden.

People will never forget how you make them feel…..ook wij vergeten nooit de bijzondere momenten, met de kinderen en hun ouders, in Barawanath Hospital.

 

Dinsdag 30 april

dag3

Vanmorgen hebben we weer vroeg met Christi afgesproken. Na een stevig ontbijt doen we alle tassen en koffers in de auto en rijden richting Soweto. Deze morgen worden we verwacht in The Miamini Methodist Church. Als we aankomen is er nog niemand. Deze momenten zijn altijd even spannend in Zuid Afrika. Ze leven slow en low en komen niet altijd, op tijd, hun afspraken na. Gelukkig komt Edith er aan. Edith is één van de dames die activiteiten, voor de ouderen uit het township, organiseert. Ze verwelkomt ons en laat allereerst trots de kerk zien. Er zijn nog geen gogo’s (ouderen). En Christi heeft net verteld dat we niet op de school, aan de overkant, kunnen spelen. De directeur wist niet van onze komst,  en morgen komt de inspecteur van onderwijs! De leerkrachten moeten een ‘ínhaalslag’ maken. Gelukkig weten we hem te overtuigen dat de leerlingen ook van en met de voorstelling leren. De directeur gaat snel overstag, en de kinderen zetten enthousiast hun stoelen neer in de warme zon. Voor een onverwachte verrassing gaan ze direct op pad met hun stoel. Onder de strakblauwe lucht spelen we een prachtige krachtige voorstelling. De kinderen hebben groots plezier en ook de directeur, en zijn team, genieten! Over het schoolterrein sluiten we af met vrolijke kinderen in optocht onder de kleurrijke  lappen. Er wordt gezongen en veel pret gemaakt. We zeggen alle kinderen en hun leerkrachten gedag en beloven terug te komen. In de kerk aan de overkant zijn ondertussen al groep gogo’s gearriveerd. We worden ontvangen door prachtige liederen, dit zijn altijd één van de bijzondere momenten om met elkaar mee te mogen maken. Als er meer ouderen binnen zijn gekomen gaan we ons klaar maken voor de show. De gogo’s zijn een dankbaar publiek. Er is veel actie, reactie en interactie. We sluiten de voorstelling af door iedereen een sjaal te geven. En wat zijn ze blij en tevreden met hun ‘cadeau’. We geven Edith 3 tassen met sjaaltjes om aan andere ouderen uit te delen. Een paar gogo’s hebben filmpjes gemaakt en genieten na van de happening.

Op de stoep van de kerk eten we een broodje en rijden naar Withok. Vanmiddag worden we verwacht bij Sithandízingane, dit is meer dan een uur rijden. Gelukkig is het rustig op de weg en onze reis verloopt voorspoedig. Het project streeft ernaar om door middel van educatieve lessen, geestelijke en materiële ondersteuning de mensen te leren, vooral vrouwen en kinderen, om hun leven zelfvoorzienend te maken en zichzelf te ontwikkelen. Het voorgevoel van Willem Hans, dat we hier al eerder zijn geweest, wordt direct bevestigd. Elf jaar geleden brachten we ook een bezoek aan Sithandízingane, en Mary Tuck werkt hier nog steeds. Na een hartelijke begroeting geeft ze ons trots een rondleiding over het terrein. De peuters en kleuters liggen rustig hun middagdutje doen, in het naaiatelier worden door een groep vrouwen en mannen prachtige Afrikaanse tassen genaaid en in de keuken wordt de maaltijd voor vanmiddag klaargemaakt. We eindigen bij een grote groep jongeren die computerles krijgt. Van Mary krijgen ze direct de opdracht om alle stoelen en banken klaar te zetten voor de show. In een leeg klaslokaal kleden wij ons rustig om, we hebben de tijd. Het wachten is op de bussen waar de schoolkinderen mee naar het centrum komen. De flamingo’s en de vissen zijn er klaar voor en iets over drieën starten we met de voorstelling voor 260 kinderen en volwassenen. Ook hier is een het publiek weer blij met de show, er wordt gelachen en gedanst. Na de voorstelling krijgen de kinderen een warme maaltijd en een sinasappel, en gaan daarna,tevreden, in de bussen naar huis. Ook wij rijden naar ons Guesthouse met een tevreden gevoel.

It is never too late to be what you might have been…………….voor ons een groot geluk dat we al meer dan 10 jaar de Africlowns zijn!

 

Woensdag 1 mei

dag4

 Een uurtje na een heerlijk ontbijt vertrekken we naar Hilbrow. Hilbrow is een woonwijk in de binnenstad van Johannesburg. Het staat bekend om zijn hoge bevolkingsdichtheid, werkeloosheid, armoede en criminaliteit. De meeste inwoners zijn migranten uit de townships, plattelandsgebieden en de rest van Afrika, velen leven in bittere armoede. Vanmorgen gaan we naar het Bethany Home. Hier worden vrouwen, met hun kinderen, opgevangen die dit ‘thuis’ hard nodig hebben. Ze worden begeleid naar een zelfstandige toekomst. Als we bij het huis zijn aangekomen lopen er al 2 vrolijke verklede medewerksters op straat. Het is feest vandaag…de Africlowns komen! De moeders en kinderen verzamelen zich in één van de kamers waar clown Puk de eerste 20 minuten een onemanshow geeft. Pluum en Bluf voegen zich bij Puk, bij de kinderen en hun moeders. Het wordt een klein intiem spel met veel muziek en individuele aandacht voor iedereen. Plezier, met soms een kleine glimlach, en vaak een grote schaterlach. Iedere moeder woont hier met haar eigen indrukwekkende verhaal. We geven de kleren voor de kinderen aan Evelyn, die de kleren ook geeft aan mensen in de wijk, die ze hard nodig hebben. Na goed afscheid te hebben genomen rijden we richting Edenvale. Op naar Little Eden, een organisatie die 300 kinderen en volwassenen met een ernstige verstandelijke beperking levenslange zorg verleend. Ook in Little Eden komen we al meer dan 10 jaar. We worden hartelijk ontvangen door Xelda en er staat een heerlijke lunch voor ons klaar. Nadat we bijgepraat hebben gaan we ons omkleden voor een grote groep bewoners die in de tuin op ons wachten. Ook hier spelen we ‘klein’, maken muziek, dansen samen en geven iedereen persoonlijke aandacht. Er wordt genoten van de kleuren van de bellen en de lappen. Na ons bezoek aan de tuin gaan we naar de grote zaal waar ook veel bewoners buiten op het balkon zijn. Bij deze bewoners maken we rustig contact, het is fijn om elkaar weer te zien en te horen. In de winkel van Little eden kopen we cadeautjes en nemen afscheid. Het was een indrukwekkende dag, met veel bijzondere momenten. Vandaag is het voor het eerst opvallend rustig op de weg, 1 mei is Public Day, iedereen is vrij!’Thuis’, in ons Guesthouse is het een groot genot om in een schone kamer te komen en een warme douche te nemen. Vanavond gaan we vroeg naar bed.

FAITH..every family has his own story, this is ours…..n tuiste is waar liefde woon, herinneringe gemaak word, familie en vrienden altijd welkom is en vrolijkheid nooit op hou nie.

Donderdag 2 mei
 dag5

Na een lange nacht en een rustige morgen rijden we om half 11 richting Bronkhorstspruit. In een klein uurtje rijden zijn we bij het Sizanani Huis, hier wonen onder andere 70 kinderen en volwassen met een ernstige lichamelijke en/of geestelijke beperking. Ook is er een school voor leerlingen met behoefte aan speciaal onderwijs. Op het centrum worden verschillende sociale programma’s gegeven voor de bewoners van de omliggende townships. Het Sizanani Huis is één van de projecten van Wings of Support en Carmen heeft kleding meegenomen. Wij zijn hier voor de derde keer en komen ook vandaag voor de bewoners met een beperking. De leerlingen van de school zijn het begin van de show ook aanwezig. Het is jammer dat hun bussen staan te wachten om naar huis te gaan. Met de prachtige saxmuziek van Puk gaan we naar het publiek dat op ons zit en ligt te wachten. Ook de flamingo’s  zijn er weer klaar voor, iedereen wil ze aanraken en even voelen. Met de bewoners doen de begeleiders enthousiast mee. We nemen de tijd om iedereen persoonlijke aandacht te geven. Nellie, Annemarie, Mr.T genieten samen met de andere bewoners van de muziek, de kleuren en de aandacht. Ook vandaag is het weer een groot plezier om te spelen met mensen die een nog groter plezier hebben. Na een reis van 5 kwartier zijn we weer ‘thuis’, moe, tevreden en voldaan! Samen met Christi en Henk gaan we uit eten en genieten na van de afgelopen bijzondere dagen. Morgen op 3 verschillende adressen een optreden….we gaan op tijd naar bed!

When one door of happiness closes, another opens; but often we look so long at the closed door that we do not see the one which has been opened for us.” “We are never really happy until we try to brighten the lives of others.”…..door de vensters van Nellie, Annemarie, MR T. en alle anderen hebben we mogen kijken.Donderdag 2 mei

 

Vrijdag 3 mei

 

Vandaag staat Christi weer mooi op tijd bij het hek van ons Guesthouse. Iedere ochtend zijn we blij elkaar weer te zien. We rijden naar de Mayfair Convent Primery School. Mayfair is een multiculturele wijk die vol zit met verhalen over hoop, veerkracht en strijd. Van de dakloze afvalrecyclers van Fietas, tot de vluchtelingen van Little Mogadishu, van de zoete smaak van Kaapse Maleisische lekkernijen tot het bittere brouwsel van Somalische koffie, men wil heel graag nieuw leven in deze oude wijk brengen. Bij de school aangekomen heeft Christi een verrassing voor ons. We ontmoeten voor de 4e keer Mandy Bailey, nu directrice van de Mayfair Convent Shool. De vorige 3 keer hebben we haar ontmoet als de directrice van de Salvazione School. We zij blij verrast haar weer te omhelzen. Mandy Bailey is een hartelijke gastvrije vrouw, de thee staat altijd klaar! En ieder jaar krijgen we heerlijke lekkernijen mee voor thuis. We vertellen Mandy nooit dat we deze uitdelen aan de daklozen die we onderweg overal tegenkomen. Het schoolgebouw is groot en bijzonder om te zien. Het katholieke geloof is overal zichtbaar. Nadat we bijgepraat hebben kleden we ons om in Mandy haar grote gezellig kantoor. De Flamingo’s en de vissen worden weer voorzien van voldoende lucht. Ondertussen gaan 550 leerlingen buiten klaar zitten en wachten geduldig op wat komen gaat. Vandaag is Kim Ludbrook, onze wereldfotograaf, ook aanwezig. We weten nu al dat hij weer prachtige foto’s zal maken. Buiten hebben we veel ruimte om te spelen, het wordt een mooie voorstelling, waarbij de leerlingen en de leerkrachten enthousiast meedoen. Iedereen geniet van het Africlownsfeest! En ook hier is de afsluiting met de gekleurde lappen weer een groot succes. De foto’s en het artikel van Kim staan later van het NRC tot in The Washington Post! We zijn trots en blij met deze publiciteit! Na de voorstelling drinken we thee en één van de leerkrachten heeft een heerlijke custard taart gebakken. We nemen afscheid van Mandy en haar team, Mandy zwaait ons uit dot ze de auto’s niet meer kan zien. Volgend jaar komen we zeker terug! Op naar de volgende school. De St.Matthews Primery School staat in Soweto. Zuster Connie, de directrice, komt ons direct hartelijk begroeten. In één van de lokalen kunnen we ons klaarmaken, een leerlinge zingt in dit lokaal voor haar klasgenoten, wij wachten geduldig tot ze klaar is. De 680 leerlingen worden naar een grote aula gebracht en gaan hier rustig op ons zitten wachten. De leerkrachten hebben alles onder controle. Het is fantastisch om voor zo’n grote groep de voorstelling te spelen. Ook hier is weer veel plezier van de leerlingen en de leerkrachten. Ze genieten, schaterlachen en kijken hun ogen uit. Samen met zuster Connie drinken, en enkele medewerkers, we glas sap en eten lekkere koekjes. Ook hier beloven we weer terug te komen. Zuster Connie zwaait ons hartelijk uit.

It is never too late to be what you might have been…………….voor de leerlingen is er, mede door Mandy en Connie, een betere toekomst!

 

Na de 2 scholen rijden naar het project Push,in Elodorado Park in Soweto. Push is een dag- en naschoolse opvang. Een groep jonge kinderen zitten al onder een grote tent, en onder begeleiding van enthousiaste medewerksters laten ze ons liedjes horen. Even later komen ook de kinderen van Willem Hans aan. Ze zijn op vakantie in Zuid Afrika met hun familie. De kinderen van Willem Hans willen graag het laatste deel van de voorstelling meespelen. Later zal blijken dat het geboren artiesten zijn. Onder de tent zitten, in de leeftijd van 4 tot ongeveer 20 jaar, 200 kinderen klaar voor de voorstelling. Samen hebben we veel plezier, de kinderen dansen en lachen met elkaar en hun begeleiders. Met de kinderen van Willem Hans is het laatste deel van de voorstelling een grote happening. We maken er weer een groot kleurrijk feest van. De kinderen maken pret, springen en dansen en mee. Na de voorstelling krijgen alle kinderen een maaltijd, zodat ze met een volle maag naar huis kunnen. Het is iedere keer weer goed om te zien dan op deze projecten goede zorg is voor de kinderen. Na afscheid van iedereen te hebben genomen rijden wij weer naar Melville waar ons Guesthouse is. Het was een vruchtbare dag waarin we weer veel kinderen hebben laten lachen en even hun zorgen hebben kunnen vergeten. Voor morgen heeft Christi, op de valreep, het Rahima Moosa Mother en Child Hospital kunnen regelen.

 

Zaterdag 4 mei

dag7

Vannacht hebben we alle drie onrustig geslapen. Is het door alle indrukken, de laatste dag van de tour of omdat wij het wel heel goed hebben in Nederland? Voordat we vanavond weer naar huis vliegen gaan we van deze dag nog heel goed en bewust genieten. Christi haalt ons om half 11 om onze 10e Africlownstour af te sluiten in Soweto, bij het Rahima Moosa Mother en Child Hospital.  De portier doet voor ons de slagboom omhoog en we parkeren de auto’s voor het ziekenhuis. Voordat we het ziekenhuis in gaan worden onze handen ontsmet en gaan we rustig wachten bij de receptie. Tijdens het wachten zien we veel ouders op weg naar hun zieke kind. Het ziekenhuis is groot, oud en kraakhelder. Na op een paar plekken gewacht te hebben komt Professor Asharf Coovadin kennis met ons maken. Hij is de arts van de kinderafdeling. Voordat we op de afdelingen gaan spelen krijgen we eerst een rondleiding. Op het kantoor van de arts kantoor kleden we ons om en maken ons klaar voor onze ‘ronde’ door het ziekenhuis. Met muziek lopen we door de gangen van het zieken huis op weg naar de afdelingen waar de kinderen liggen. In de gangen zijn de mensen blij met onze muziek en komst. Naast bijna alle bedden zitten moeders en enkele vaders om het ziekenhuis verblijf van hun kinderen zo aangenaam mogelijk te maken. In de zalen liggen vooral baby’s en peuters. We maken rustige muziek en dan dansen op gepaste afstand. Vooral voor de ouders is de afleiding die de Africlowns brengen een fijn en ontspannen moment. Aan de moeders en vaders delen we de laatste sjaaltjes uit, en geven de kinderen muziekdoosjes en eieren. De ouders zijn blij met hun cadeautje en wij zijn onder de indruk. Voor de laatste keer stoppen we onze clownskleding in de koffers en brengt Asharf Coovadin ons weer naar de uitgang van het ziekenhuis.  In een moderne straat gaan we lunchen en doen onze laatste inkopen voor thuis. We rijden naar ons Guesthouse en nemen samen een afscheidborrel met Christi, onze topmanager en fotografe! Zonder haar hadden we nooit de nieuwe adressen bereikt. Ook, aan Christi, beloven we volgende jaar terug te komen. Overal waar we geweest zijn hebben we de belofte gedaan dat we weer terug komen. Beloofd is beloofd, daar houden we het bij. Ons woord is zo goed als een olifantsei! In de tuin pakken we onze koffers in en nemen afscheid van het personeel van ons Guesthouse. Op naar huis!

no one can make you feel inferior without your consent….. We nemen veel mee en laten nog meer achter!   

IMG-20190502-WA0004 IMG-20190502-WA0002 IMG-20190502-WA0008

Heel graag bedanken we iedereen die onze stichting heeft ondersteund. Mede dankzij jullie support hebben we ook dit jaar weer veel kinderen en volwassenen, die vaak onder heftige omstandigheden leven, hun zorgen even laten vergeten. Wij zijn trots dat we ons doel weer hebben bereikt: zoveel mogelijk kinderen en volwassenen laten mee genieten van de Africlowns! De belangstelling,mede dankzij de vakkundige fotografen en de pers, waren overweldigend.

Willem Hans Elbrecht

Peter Vrinds

Jans Koopmans

 

 

 

Post navigation